برگزیده ی آثار جواد نعیمی

    توسن كلام را به نام تو، زین مى‏كنم، اى مولاى عشق و عاطفه و ایمان! اى سوار مشرقى! اسب باد پاى پویه‏هاى دلم را به سمت آمدن تو مى‏رانم و مى‏دانم كه در یك روز دوست داشتنى، نگاه نافذ تو، همه جا را سرسبز خواهد كرد.

    مى‏دانم كه مى‏آیى و دست نوازش بر سر بشر مى‏كشى، كدورت همه پلیدى‏ها را از پىِ بناى جهان مى‏زدایى و آیینه روشن و بى‏غبار دین را در برابر چهره انسان مى‏گیرى.

    اى مولا! سر انگشتان شفابخش تو، سبزینه سراسر دنیاست. هرگاه، نیم‏نگاهى به سوى ما روانه كنى، روانِ ما، در گلزار طلوع و تجلى، از همه نژندى‏ها و پژمردگى‏ها، رهایى مى‏یابد.

    اى امام همه عاشقان! شیفتگان تو، هر جمعه «ندبه» مى‏كنند و از آفریدگار خویش توفیق دیدار تو را مى‏طلبند و هر شنبه از تداوم غیبت، دلگیر مى‏شوند!

    اى آفتاب! مى‏دانیم كه همچنان بر ما مى‏تابى، كه اگر جز این مى‏بود، نابودى، سرنوشت محتوم ما بود، اما از آن دلتنگیم كه چونان خورشیدى از وراى ابرها، به ما نور مى‏بخشى، حال آن كه ما عاشق جمال تو هستیم و مى‏خواهیم چهره زیبا و دلربایت را از نزدیك ببینیم و با رؤیت خورشیدِ رویت، غرق شور و شگفتى و شادى شویم. این تمنّاى ما را به استحضار حضرت حق برسان و دست‏هاى نیاز ما را، خالى برمگردان. به حقّ همه طالبانِ ظهور یار و همه عاشقان بوسه‏زدن بر دست‏هاى دلدار!

گلی‌ محبوس‌ در خاك‌

- در گلدان‌ -

نگاهی‌ جستجوگر داشت‌

و از یك‌ پنجره‌

- یك‌ قاب‌ -

فضای‌ آسمان‌ را سخت‌ می‌كاوید

می‌بویید!

دل‌، اما

- این‌ دل‌ من‌ -

این‌ وسیع‌ِ آسمانی‌

تمام‌ حجم‌ چشم‌ انداز خود را، دل‌ِ سردِ زمین‌ می‌دید!

 از وقتى دخترك زیباى ما، طاهره‏ى عزیزمان به دنیا آمده، من و تو، حال و هواى دیگرى یافته‏ایم. من، فاطمه‏ى زهرا را بسیار دوست مى‏دارم و تو نیز همواره او را دوست مى‏دارى. پیوسته وى را به سینه‏ى خود مى‏چسبانى و بر دست‏هاى كوچكش بوسه نثار مى‏كنى...

 راستى چرا او را فاطمه نام دادى؟ وقتى این را از تو مى‏پرسند، پاسخ مى‏شنوند كه :

 - فاطمه یعنى بریده و جدا شده. از چه چیزى ؟ از آتش دوزخ!

 بعد هم ادامه مى‏دهى:

 - فاطمه و پیروان او از آتش به دورند. آن ها به دوزخ نخواهند رفت.

 یا محمد! از زمانى كه دو پسرمان قاسم و عبدالله با زندگى وداع كرده و از دنیا رفته‏اند، همیشه دشمنان تو را «ابتر» یعنى بى فرزند و بى نسل و نتیجه نامیده‏اند. این زخم زبان زدن‏ها و هذیان‏گویى‏ها، اكنون با میلاد خجسته‏ى فاطمه‏ى عزیز، بى ثمر شده و براى دشمنان ما، روسیاهى و شرمندگى به بار آورده.  زیرا خداوند مهربان، در قرآن فاطمه‏ى ما را »كوثر« یعنى خیر زیاد و فراوان نامیده است و خطاب به تو فرموده: انّا اعطیناك الكوثر... اى پیامبر! ما به تو كوثر بخشیدیم - فاطمه را به تو دادیم - پس براى پروردگارت و در پیشگاه او نماز بگزار - و به پاس این نعمت گران قدر - شترى قربانى كن. همانا دشمن كینه‏توز تو ابتر است.

 همسرم! اكنون در حالى كه مردم نادان شهر ما، وجود دختر را براى‏خود ننگ مى‏دانند و آن را زشتى و بدنامى مى‏خوانند و در شرایطى كه هر گاه خبر به دنیا آمدن نوزاد دخترى را مى‏شنوند، رنگ چهره شان از خشم ونفرت تغییر مى‏كند، سیاه و كبود مى‏شوند و با سنگدلى هر چه تمام‏تر، فرزندان دختر خود را، زنده زنده در زیر خاك‏هاى گورستان پنهان مى‏سازند. تو، به دختر خویش افتخار مى‏كنى تا با این فرهنگ نادرست، مقابله كنى.

 هم خداوند، فاطمه را برگزیده‏ى زنان جهان قرار داده است و هم تو او را یكى از بهترین زنان بهشتى خوانده‏اى. تو گفته‏اى كه: «برترین زنان اهل بهشت چهار تن هستند : مریم، مادر حضرت عیسى (ع)، آسیه، همسر فرعون، من - خدیجه - همسر تو ، فاطمه دخترت»

 همچنین درباره‏ى دخترمان، این سخن دل انگیزت را از یاد نمى‏برم كه مى‏گفتى:

 - فاطمه روح من است. من بوى بهشت را از وجود او احساس مى‏كنم.

 و من به عنوان همسر پیامبر اسلام، به خوبى مى‏دانم كه حرف‏هاى تو از روى هواى نفس نیست، بلكه آن چه مى‏گویى برآمده از وحى و الهام خداوندى است. پس هر چه تو بگویى، راست و درست است.

 فاطمه، همواره از محّبت پدرانه‏ى تو برخوردار بوده است، همچنان كه من هرگز مهر مادرى را از وى دریغ نداشته‏ام. تو، امّا او را بیش‏تر از همه‏ى فرزندانت دوست مى‏داشتى.

 من و دیگران، بارها سخنانى از این دست، از تو، درباره‏ى فاطمه شنیده‏ایم:

 - گرامى‏ترین و دوست داشتنى‏ترین فرد خانواده‏ام، فاطمه است.

 - خداوند گوشت و پوست دخترم فاطمه را تا استخوان، آكنده از ایمان كرده است. (او هرگز از اندیشیدن به خدا، غافل نیست).

 - فاطمه پاره‏ى تن من است. هر كس او را خوشحال كند، مرا شاد كرده و هر كه او را بیازارد، مرا آزار داده است.

 - فاطمه پیشواى زنان جهان است و آنان را به بهشت رهنمون مى‏شود.

 آرى، اى محمد! فاطمه، نور چشم من و توست. همچنان كه خورشیدى درخشان براى همه‏ى مردم جهان، به ویژه براى مسلمانان به شمار مى‏آید.

                برشی از کتاب شاخه ی طوبا نوشته ی جواد نعیمی

      فرخنده میلاد حضرت زهرای اطهر(س) ، روز زن و روز مادر،ونیز سال روز میلاد بنیان گذار جمهوری اسلامی ایران حضرت امام خمینی خجسته و گرامی باد.             

 تا آن جا كه مى‏توانى در بزرگداشت معلّم بكوش، چه آن كه نزدیك بود معلّم فرستاده‏اى از فرستادگان حق و رسول وى باشد.

تبت یدا ابی لهب و تب...

نفرین و ننگ بر ستیزه گران با خورشید

بریده باد زبان کشیش شومی

که با نور می ستیزد

و به قرآن مقدس ، اهانت روا می دارد!

پر شرر ترین شعله های آتش دوزخ

نثار لاشه های پلیدی از این دست

( چون این کشیشک کور نابخرد...)

که تجلی حق را بر تارک دنیا بر نمی تابند

و پاینده باد مکتب پر فروغ آیینی

که کتابش برای همیشه قرآن است

یعنی کتابی برای خواندن و اندیشیدن و عمل کردن

کتابی که سراسر روشنایی است و شگفتی و دانایی ...

یک روز گنجشكى كه تازه پر و بالى درآورده بود ؛ تصمیم گرفت پرواز كردن رابیاموزد. به همین جهت بال‏هایش را باز و بسته مى‏كرد، اندكى مى‏پرید؛ اما همین كه مى‏خواست اوج بگیرد، نمى‏توانست و به ناچار پایین مى‏آمد. گنجشك كوچولو، مثل گنجشك‏هاى بزرگ‏تر، در مزرعه به دنبال یافتن دانه‏هاى گندم یا جو و مانند این‏ها بود. امّا از یاد برده بود كه بال هایش هنوز ضعیف هستند و پرهایش كاملاً محكم و قوى نشده‏اند و با چنین بال و پرهایى نمى‏تواند زیاد پرواز كندو به جاهاى دور برود. گنجشك كوچولو، بسیار مغرور بود و خیلى به خودش مى‏بالید؛ چون گمان مى‏كرد كه دیگر توان پرواز را یافته و مى‏تواند به هر طرف كه بخواهد برود. این بود كه هر روز به پرواز درمى‏آمد، امّاچون نمى‏توانست از محّل زندگى اش دورتر برود، از این شاخه به آن شاخه‏ى درخت مى‏پرید. از شاخه‏ى پایینى به شاخه‏ى بالاتر مى‏پرید، آن هم بر روى درختى بسیار پُر شاخه و برگ و سایه گستر. تعدادى از گنجشك‏ها هم در اطراف گنجشك كوچولو جمع مى‏شدند، تا از او مراقبت كنند و در صورتى كه لازم بود كمكش نمایند. بچه گنجشك، با بهره‏گیرى از این كمك‏ها؛ فكر مى‏كرد دیگر خودش به تنهایى مى‏تواند پرواز كند و مهارت لازم را در این زمینه به دست آورده است. همین مسأله سبب مى‏شد كه او بیش‏تر و بیش‏تر مغرور شود؛ امّا گنجشك‏ها هرگز فراموش نمى‏كردند كه سرانجامِ خودخواهى و غرور را، پیوسته به او یادآورى كنند. مادر گنجشك كوچولو هم به او مى‏گفت: »این خیلى خوب است كه از این جا به آن جا پرواز كنى و در همین نزدیكى‏ها، در پى به دست آوردن آب و دانه باشى. امّا باید حواست كاملاً جمع باشد و با دقّت مواظب عقاب‏ها و بازها و مانند آن‏ها باشى. اگر از این جا، خیلى دور شوى، ممكن است طعمه‏ى باز یا عقاب بشوى و جانت را از دست بدهى.« گنجشك كوچولو كه باز، عقاب و این گونه پرنده‏ها را نمى‏شناخت و تاآن زمان، آن‏ها را ندیده بود؛ با خودش فكر مى‏كرد: - حالا دیگر من مى‏توانم با هر پرنده‏اى مسابقه بدهم! این غرور بى جا، سبب مى‏شد كه سفارش‏هاى مادرش را فراموش كند و با خودش بگوید: - بازكیست؟ عقابكدام است؟ من از هیچ چیز نمى‏ترسم و همین الآن مى‏توانم به تنهایى اوج بگیرم و در دل آسمان آبى به پرواز درآیم. او به دنبال این فكر، بال مى‏گشود و پرواز مى‏كرد و بالا و بالاتر مى‏رفت. بچه گنجشك مغرور، با خودش مى‏گفت: - از پرواز در نزدیك زمین بدم مى‏آید. از زندگى و پرواز بین لانه و شاخه‏هاى این درخت، خسته شده‏ام. تا كى باید همین جا بمانم. بهتر است آماده‏ى پرواز به دور دست‏ها شوم... مدتى كه گذشت، زمستان با هواى سرد و بارانى اش پایان یافت و بهار، با خورشید خندان و آسمان صاف و زیبایش از راه رسید. گنجشك كوچولو هم با خودش فكر كرد: - چه هواى بهارى زیبایى است. بهتر است آن قدر پرواز كنم تا به ابرها برسم! در این هنگام بال هایش را گشود و به پرواز در آمد، تااین كه به بالاى درخت بلند رسید. در آن جا، چشمش به شاخه‏هاى بلندتر و بالاترافتاد. هر طور بود خودش را به آن‏ها رساند و شروع به آواز خوانى و جیك جیك كرد. گنجشك كوچولو براى خودش مى‏خواند و دُم مى‏جنباند و غرور همه‏ى وجودش را فرامى‏گرفت. ناگهان، نگاهش به پایین افتاد و دید كه چند تا گنجشك روى زمین مشغول دانه چیدن هستند. بچه گنجشك همچنان كه آواز مى‏خواند و شاد بود، آن‏ها رامسخره مى‏كرد! در همان زمان، پرنده‏ى ناشناسى رادید كه بال‏هاى بزرگش را گشوده و در نزدیكى او با قدرت تمام، پرواز مى‏كند و اوج مى گیرد. بار دیگر غرور به سراغش آمد و با خودش گفت: - من كه از این پرنده چیزى كم ندارم، الآن مثل او به پرواز درمى آیم. بچه گنجشك مغرور، بال هایش را گشود و تصمیم گرفت با پرنده‏ى ناشناس مسابقه بدهد؛ در حالى كه نمى‏دانست آن پرنده، همان بازى است كه مادر و دوستانش؛ خطر آن را به او گوشزد كرده‏اند. »باز« كه مى‏دید در برابر گنجشك نادانى قرار گرفته؛ همچنان اوج مى‏گرفت و گنجشك كوچولو، به تقلید از او، بالاتر و بالاتر مى‏رفت. ناگهان احساس كرد كه خیلى سردش شده و به سختى مى‏تواند نفس بكشد. با خودش گفت: »بهتر است برگردم.« امّا دیگر خیلى دیر شده بود! لحظه‏اى بیش نگذشت كه »باز«، گنجشك كوچولوى مغرور را با چنگال‏هاى تیزش اسیر كرد و در حالى كه در دل خرسند بود و مى‏خندید، گفت: - گنجشك كوچولوى نادان! امروز چه طعمه‏ى خوب و لذیذى به دست آوردم

106- مروارید

 ما را دلى است كه به دلدار سپرده‏ایم. به آن یار غایب كه حضورش در اندیشه و قلب و خون ما متجلى است.

 این آرزوى سبز ماست كه باران نگاهش را به حاصلخیز كردن مزرعه ی جان‏هاى‏مان فراخوانیم و در دریاى محبتش غرق شویم!

 طلعت زیباى دوست، طلیعه ی طالع ماست و هواى پریدن به كوى او، عشق مقدس و درون مایه ی گرانْ‏قَدر ما به شمار مى‏آید.

 اى كاش همین جمعه كه در پیش روى ماست، جمعه ی دیدار یار باشد!

 لب‏هاى احساس ما همواره با ترنّم نام و یاد آن محبوب دل‏ها متبرك مى‏شود و چهره ی جان‏مان از فروغ خوبى‏هایش با نشاط مى‏گردد.

 یاد او، بذر صفا و سادگى و صداقت و فرزانگى را در دل‏ها و اندیشه‏ها مى‏افشاند و به ثمردهى مى‏رساند.

 ظهور او، نشانه ی رحمت دیگرى از خداوند است و ماهمواره دعا مى‏كنیم كه لایق رحمت خدا باشیم.

 هر كس و هر چیز كه در انتظار طلوع سپیده و سرسبزى نباشد، بدون تردید، سهمى از حیات نیافته است!

 ولایت، سرچشمه ی همه ی زیبایى‏ها، زندگى‏ها و زایندگى‏هاست و ما به پاس برخوردارى از این نعمت گرانْ‏سنگ، خداى را شاكریم.

 راز رویش جوانه‏ها و جوشش چشمه‏ها، رمز مانایى جهان و پایدارى خاك و افلاك، در بركت وجود مبارك مولاست.

 یارب! ما را بر این عشق و آرمان، بر دلبستگى به امام زمان(عج) همواره پایدار و جاویدان بدار ورهبر معظم انقلاب اسلامی ما را تا ظهور دولت یار به سلامت نگه دار.